انــــديشــهء فــــــــردا

ای یا من ای یار من ای یار بـــــــی زنهــــــار من

ای دلبـــر و دلدار من ای محـــــرم و غمخوار من

ای در زمین ما را قمر ای نیم شب مــا را سحــــر

ای در خطر ما را سپـــــر ای ابر شکر بـــار مـن

خوش می روی درجان من خوش میکنی درمان من

ای دین و ای ایمان من ای بحر گوهــــــر دار مــن

ای شب روان را مشعله ای بی دلان را سلسلــــــه

ای قبله هر قافله ای قافلـــــــه ســــالار مــــــــــن

هم رهزنی هم ره بری هم ماهی و هـــــم مشـتـری

هم این سری هم آن سری هــــم گنج و استظ مــــن

چون یوسف پیغامبری آیی کــــه خواهم مشتــــری

تا آتشی اندرزنی در مصـــر و در بـــــازار مــــن

هم موسی بر طور من عیسی هر رنجـــــــور مــن

هم نور نور نور من هــــــم احمـــد مختـــــار مــن

هم مونس زندان من هــــم دولت خنـــــدان مـــــــن

والله که صد چنــــدان من بگذشته از بسیـــــار مـن

گویی مرا برجه بگو گویم چـــه گویم پیش تــــــــو

گویی بیـــا حجت مجـــــوای بنـــده طـــــرار مــن

گویم که گنجی شایگان گـــوید بلی نـــــی رایگــان

جان خـــواهم وانگه چه جان گویم سبک کن بارمن

گر گنج خـــواهی سر بنه ور عشق خواهی جان بده

در صف درآ واپس مجـــــه ای حیــدر کــرار مــن

همه جا دکان رنگ است همه رنگ می فروشد
دل من به شیشه سوزد همه سنگ می فروشد

به کرشمه نگاهش دل ساده لوح ما را
چه به ناز می رباید چه قشنگ می فروشد

شرری بگیر و آتش به جهان بزن تو ای آه
ز شراره یی که هر شب دل تنگ می فروشد

به دکان بخت مردم که نشسته است یارب
گل خنده می ستاند، غم جنگ می فروشد

دل کس به کس نسوزد به محیط ما به حدی
که غزال چوچه اش را به پلنگ می فروشد

مدتیست کس ندیده گهری به قلزم ما
که صدف هر آنچه دارد به نهنگ می فروشد

ز تنور طبع فانی تو مجو سرود آرام
مطلب گل از دکانی که تفنگ می فروشد

غم مرا چه میخوری

غم مرا چه میخوری ؟

منکه زندگانی را

چو یک دانه انار درشت

چو یک انار پر آب

بکام خویش فشردم، فشردمش در مشت.

فزون تر از همه کس کودکانه خندیدم .

فزون تر از همه کس گریه کرده ام پنهان .

چو مار غم بدلم زهر ریخت ، کو فتمش،

که آفتی نرساند به هستی دگران.

به سر رسیده مرا چندان قرن و چندین عمر ،

در انتظار فراوان و جهد بی پایان

 غم مرا چه میخوری ؟؟

گاهی و

گهی حس میکنم رنگین کمان روی دریایم

که هر چه رنگ زیبا هست

      در من  هست

      در حالیکه یک رنگم

گهی چون لاله ای سیراب صحرایم.

گهی خارم .

گهی سنگم .

به خلوتگاه شبهایم ،

گهی بامن هزاران مرد وزن مستانه میرقصند

گهی تنهای تنهایم .

اگر شمعی کنم روشن به بزم دیگران – شادم

وگر دودم به چشمان رود دلتنگ دلتنگم .

گهی در نامرادی ها شکیبایم .

گهی با سرنوشت خویش در جنگم .

گهی با دوره های دور بگذشته هماوایم .

گهی با قرن های دور آینده هماهنگم.

گهی میخندم از بازی این دلقک،

که افلاطون درون سایه ها دیدش

و هر کس دیده بر او باز کرد

     از جان پسندیدش .

گهی مستم از این زیبائی جاوید

 که بخشیده بر زمین خورشید....

همیشه منتظر هستم

به سر منزل رسد شبگرد آواره .

همیشه منتظر هستم که زنجیری شود پاره

و در یک سرزمین تازه ای دنیا

 پس از رگبار توفان بشکفد گلها .

همیشه منتظر هستم

زیک سیاره پیکی بر زمین آید

دری بر یک جهان تازه بگشاید .

همیشه منتظر هستم

که بالاتر رود فواره ی امید

نمیدانم شما هم مثل من هستید ؟؟

تونابینایی و من کرولال پس دست خویش را در دستانم گزار تا یکدیگر را در یابیم ، دل شکستگی عشق ترانۀ غم سر میدهد ،

 غم دانش سخنرانی می کند، افسرده گی خواهش زمزمه می کند، و درد فقر می گرید ، اما اندوهی ژرفتر از عشق ،وکلانتراز دانش ، نیرومندترازخواهش وتلخ ترازفقر نیز یافت می شود ، چنین اندوهی خاموش است وازآن آوایی بر نمی آید با این همه، چشمانش برق ستار گان را دارد!

اندیشه وصل

ای عزیزی که بکس جز تو نظر نیست مرا

              مدتی میگذرد کز تو خبر نیست مرا

در غیابم بحضور تو چه گفته است رقیب

              کابروئی بحضور تو دگر نیست مرا

بوفا کوش که من شیفتۀ خوی توام

              ورنه با خال وخطت هیچ نظر نیست مرا

ایکه با تیره مژه قصد هلاکم داری

             با نشان باش که جز سینه سپر نیست مرا

سوخت زآهم دل صیاد ولیکن چه ثمر

            وقتی از دام رها کرد که پر نیست مــرا

بیش از اینم سر تو بیخ غزل گویان بود

           حالی از عشق جز این شیوه هنر نیست مرا

      سر فرود آر بر آن مقدم والا سرمد

     که بجز وصل تو اندیشه بسر نیست مرا

                                صادق سرمد

دوست من

زمانیکه تو با روز هستی ؛

 من با

شب هستم

و حتی آن هنگام نیز از بلندای

آفتاب سخن میگویم ؛

 که بر فراز

تپه ها می رقصد ، و از سایه های

 ارغوانی رنگی ، که بر سراسر دره

دامن می کشد

؛ دوستت دارم ، دوستت دارم!

ای کــــاش

ای کاش میتوانستم واژه نفرت و جدائی را برای همیش نابود سازم ، اوراق دفتر زندگی را بسوزانم تا دیگر نوشته ای از نفرت ، دوری ، غم و تنهای در آن نباشد، کاش دیگر غربت و افسوس را حس نمیکردم ، وزمزمه درد آلود فراغ و جدای را نمی شنیدم ، کاش زندگی و بودن ما آنقدر با مهر ورزی ، محبت ، همدلی ،همدمی و دوستی همراه باشد،کاش دایم چون گلهای معطر یک چمن دوشادوش در کنار هم زندی کنیم، گلهای خوشبو هم خار دارند اما در کنارهم هستند و همدیگر را تحمل میکنند.                           

کاش جای برای دشمنی ، کینه ، کدورت و آتش خانه سوز جنگ حتی در پاورقی دفتر زندگی مان نباشد.، غبار ودود سیاهیکه از خود خواهی ، خودپرستی و کینه دوزی در قلب های پاک و با صفا نشسته ، با آب محبت و دستان گرم دوستی و همدلی پاک سازیم ودیگر جای برای دوری و جدائی خالی نگردانیم ، تمام نوشته های که از روی نادانی ونا فهمی در برگ های زندگی مان ثبت شده پاگ نمائیم، به همدیگر عشق بورزیم وای کاش.......   

  چو می خندی                                                     

چو میخندی تو   

میخندد گل خورشید

چومیخندی تو

صحرا میشود صد رنگ

 چومیخندی تو 

میرقصد درو دیوار

چو میخندی

غمم آرام میخوابد

امیدم میشود بیدار

اگر بینی گهی آهسته میگریم

مشو دلتنگ

که مادر سر نوشتش ، گریه غمها وشادی هاست

چو فرزندش شود بیمار،

چو فرزند ش ببیند از کسی آزار

چو فرزند ش ستمکاری کند برخویش وبیگانه

چو فرزند ش شبانگاه دیر کوبد بر در خانه،

چو فرزند ش شود داماد ،

و برشاخ گی دیگر نهد لانه ،

بگرید مادر از غمها وشادیها.

دلی مادر بود دریا.

چو میخندی تو .

دریا میشود پر موج مروارید.

چو میخندی تو میخندد گل خورشید.

وقتی با تو هستم

وقتی با تو هستم ، چون گلی هستم در گلزار بهار ، تا از تو جدا نمی شوم ، به لذت و شکوفائی گلها را نمی بينم،برای آنکه بتوانم با خورشيدرقابت نمايم ، بايد تورا با خود داشته باشم ، وگر نه گرمای سوزنده خورشيد برمن غلبه مي نمايد و چون تو را دارم خورشيد با همه درخشش و گرمايش از ديدن روی تو خجل می گردد و غروب زرد طلائی اش نمايانگر شکست اش می باشد،

حالا وقت آنست تا از تو جدا شوم ، تا به تن نابوده و نا چيز خود پی برم وقتی به شکوفه و جلال تو متوجه شوم و بدانم که بزرگی ، بايد همرای تو پيوند ازلی و ابدی داشته باشم، من به تو احتياج دارم ، چون درخت به آب ، شب به روز ، و تاريکی به روشنائی ، چون پروانه به شمع ، بلبل به گل و.... وقتی باتو هستم حس غرور و خودنمائی در من بيدار می گردد، و هميشه خود را با روح و روان و افکار تو پيوند می زنم، بخاطری که عاشق تو هستم و دوستت دارم 

«مــــــادر وفرزنــد»

در کلبه ای دور افتاده،زنی رانده شده بر بستر بیماری افتاده بود وکودکش را که در قنداقی کهنه پیچیده بود، بر سینه آتشین اش می فشرد . زنی جوان که سرنوشتش بینوای و نگون بختی بود و آدمیان اورا وا نهاده بودند .

هیاهوی مردم که در خیابانها

فرونشست ، زن بینوا همدم کوچکش را که خدایان آن شب تاریک برایش فرستاده بودند، تابی کاروگرسنه گرفتار این جهان شود، در آغوش گرفت، و پس از آنکه به جشمان در خشانش نگاهی افگند، گریه ای تلخ سرداد، گویی می خواست اورا با اشک های نیم گرمش غسل تعمید دهد.

با آوازی که سنگ ها نتوانستندش شنید، به نوزادش گفت:(اب جگر گوشه مادر ، چرا از جهان ارواح به این دنیا آمدی؟برای آنکه یار زنده گی تلخ من باشی ؟

آیا به نا توانی ام دل سوزاندی؟ چرا فرشتگان وآسمانی چنان فراخ را رها کردی وبه تنگنای این زنده گی خاکی پراز درد وتیری پای نهادی؟           

ای یگانه فرزندام ، افسوس که جز اشک وآه چیزی ندارم که پیشکش ات سازم .

آیا به جای شیر خشک توانی مکید؟ آیا آغوش زمختم را به جای وشبها در کنار ایشان آسوده می خوابد، وجوجه پرندگان دانه بر می چیند وشادمان میان شاخه ها می آساید ،اما تو فرزندم ، جز افسوس ونا توانی من چه بهره ای داری؟        

در همین دم کودک خود را سخت به سینه مادر فشرد .    گویی می خواهست پیکر هر دوی ایشان یکی شود ، وچون دیدگانش را بسوی آسمان بلند کرده مادر فریاد بر آورد!

(پروردگارا، با مهرورز...) ابرها که از ماه کناره گرفتند ، پرتوهای  لطیف ماه از پنجره آن خانه خالی گزشته و بر پیکرهای خاموش مادر وفرزند فرو ریخــــــــــــــــتند!

ستاره ی من!

من با تو به دنیا آمده ام وبا تو از دنیا می روم

خیالم همواره در آسمان

 تو پرواز می کند

در روشنایی روز ، ودر تاریکی شب

من در نور،

دیدنی ها را می بینم

وچه روشنایی دوستانه ای به من هدیه میکنی

با تو ، سرشار تروبینا تر 

از چشم خورشیدم

تاتو، روشنایی ات را به من بتابانی

شب من ظلمت نیست

تاریکی روشن اشت

زنده گی جز خواب آشفته از خیال وبرانگینخته

ازخواهش هانیست.

داده است.

گفتنـــــــی ها

من آمده ام تا سخنی را بگویم واکنون آنرا می گویم. اما اگر مرگ مراباز دارد، «فردا»سخنم را خواهم گفت، زیرا

 «فردا» هیچگاه درنوشتار جاودانگی رازی راناگفته نخواهد گزاشت.

 من آمده ام تا در شکوه مهرو روشنایی زیبای که باز تاب های                  

 خداوند هستند، زنده گی کنم. من اینجا هستم، زنده گی می کنم وکس نمی تواند مرا ازپهنۀ

زنده گی به دیار بیگانگان باز کشد،زیرا که من  از راه سخنانِ زنده ام پس از مرگ نیزخواهم زیست.

اینجا آمدم تا برای همه،وباهمه باشم وآنچه را که امروز

درخلوت خویش انجام می دهم،«فردا» همگان باز  خواهند تاباند.

وچیزی را که امروزبا دل تنهای خود می گویم«فردا»

هزاران دل باز خواهند گفت.

قفس تن

قفس تن،نمی تواند مرغ روحم را در اسارت خویش طلسم کند،

زیرا دل من در هوای دوست مپرد،وسربرآستانی می گزارد

که دیوارهایش باهمه کوتاهی،سربه فلک می سانید

شــــــــــیوه تدریس

ای فلان این شیوه تدریس نیست

این به غیر ازحیله وتلبیس نیست

شعر را وارونه معنا می کنی

سهل وآسان را معما می کنی

گیج کردی بنده را ای بوالحزن!

بیش از این حا ل مرا برهم مزن

می خوری نشخوار«عمرو»و «زید»را

می سپاری راه مکروکید را

ای که ما را نوجوان پنداشتی

کاش یک جو فهم پیران داشتی

بشنو از«ملای رومی» ای فلان!

او که باشد پندهایش قوت جان

{سخت گیری وتعصب خامی است

تا جنینی کار خون آشامی}

ورزش  وارزش

وزنه بردری که صد من وزنه را بر سرگرفت

گر ندارد عقل وهوش

گر نباشد فکر انسانهای بدبخت و ضعیف

گر ندارد جنب و جوش پ

گر ندارد غم که همنوعان او

از سیاه و زرد ، از سرخ وسفید

از غنی واز فقیر

بی پناه و اسیر....

فرق او با شلغم گندیده چیست ؟

گر به خود بالد که باشد قلدر و گردن کلفت

ادعٌٍایش نیست الا حرف مفت

کی تواند او که گوی قلدر ی

از کف یک خر گرفت؟

***                                           

آنکه با تمرین بی حد بهترین ژیمناست شد

گر نباشد مرد رزم وکارزار

گر ز بیخ روزگار دشمنانِ خیره سر

در نیارد با تفنگ خود دمار

گر نباشد مرد میدان ، ور نباشد مرد کار

کار او هم هست زار

((پشتک و وارو)) و ((بارفیکس وبالانس))

خود به تنهای نباشد افتخار

کی تواند ژیمناستی بی هدف

جای یک عنتر گرفت؟

***

بکس بازی کز پی ده سال بکسور شود

گر نباشد در بکس بازی ((جوفریزر)) یا ((کلی))

گر ندارد دین و ایمان درست

اعتقاداتش اگر باشد منافق وار وسست

گر فقط در فکر کسب شهرت وآوازه است

مشت او گر پتکوار

بر سر دشمن نمی آید فرود

کاراو بی ارزش است

یک چنین شخصی اگر حتی شود اسفندیار

ترس بر او غالب است

ترس ا ز جان باختن

 ترس از کف دادن مال ومنال و کاروبار

ترسهای بی شمار...

کی تواند بکس بازی بز دل بی اعتقاد

فی المثل در جنگ یا در جنگلی

چنگ در چنگال یک خرس و گراز نر گرفت ؟

Powered by Mahsa Adib ◄┤

زبـــــا ن گـلــــــــها

از روزگاران خیلی پیش مردم از زبان گلها برای بیان و شرح احساسات و عواطف خود استفاده و مکنونات قلبی را با هدیه گل به اشخاص اعلام میداشتند.با تقدیم گل مراتب تشکر ، سپاس ،عشق، تسلیت وحتی تنفر خویش را بیان مینمودند.                

     هدیه گل در مراسم ازدواج ،تولد ،اعیاد ملی وموارد و مواقع فراوان دیگر میان بسیاری ازملل معمول روزمره اما ظریف میباشد.

   سالها پیش ،قبل ازینکه اینهمه گل عرضه ومتنوع شود ،هر گلی پیام آور و بیانگر پیام واشارت و نشانه وعلامت خاصی بود

البته در هر کشور وبه اقتضای مکان وزمان در پیام گلها تفاوتهای وجود داشته اما بهر حال ، این پیامها همواره ظریف وزیبا بوده است.                                                           

گـل سرخ (رز)

گل سرخ انواع متنوع بسیار از سفید ،سرخ،زرد و رنگهای دلفریب و دلاویز دارد و هر یک ازاین رنگها یک نوع خاص احساسات هدیه کننده گل را بیان واعلام میکند مثلاً:گل سرخ نشانه وبیانگر عشق آتشین است.

گـل لالــــه
راز ها و رمز های بسیار دارد،وبیانگر احساسات آرزومندانه وامید بخش است ومانند گل سرخ وگل میخک بیان کننده عشق و دوست داشتن میباشد.

گـل زنبق

گویا وبیان کننده ونشانه خبرهای خوشی است ،هنگامی که گلهای زنبق را به کسی هدیه میکنید،دریافت کننده به انتظار رسیدن خبرهای خوشی است.

گل شقایق فرنگی

تقدیم این نشانه ذوق سرشار وبیانگر شادمانی وشادکامی هدیه کننده است که خواستار توفیق دریافت کننده گل شقایق فرنگی است وپیام آور ونشانگر آن است که دهنده گل تحت تأثیر محبت کسی که از معاشرت و گفتگو خودداری نموده قرار گرفته.

گـل شمعدانی

این گل همواره همراه با یادداشتن با مضمون آرزوی خوشی وشادمانی برای گیرنده فرستاده وتقدیم میگردد از طرفی این گل نشانگر بیوفائی وسبک مغزی نیز میباشد.

گـل نرگــس

نشانگر شیفتگی زیبائی وطبق پارۀ ای عقاید این گل پیام آور نشانه خود پرستی و تنبلی است.

گـل مـیـــنا

اغلب به افراد پا به سن هدیه میگردد و پیام آور آرزوی سلامتی وطول عمر تقدیم کننده برای گیرنده گل میباشد.

گــل پنجه مریم

این گل بیانگر ونشانه وعلامت وفادرای ودوستی با اخلاص و بدون ریا است.

گــل بـنـفشه

پیام آور وگوینده این است که:مرا فراموش مکن ، مرابا محبت بیاد وخاطرداشته باش.

گـل بنفشه فرنگی

با تقدیم این گل ازمردی به زنی بیانگر احساس عمیق عشق و آرزو کننده شادمانی برای گیرنده گل است زنی که گل بنفشه فرنگی را دریافت میدارد،اعلام عشق مینماید.

     امید است مورد توجه شما واقع شده باشد

بسم الله الرحمن الرحیم

امروز میخواهم از خدای ثانی،از خالق ثانی و از محبوبه جاودان بگویم،از واژه احساس و دل انگیز،از مادر، لقب خدای ثانی از آن اوست.

مادر مهربانم! ترا میپرستم،که لحظات شاد خودرا برای من نثار کرده بودی ، وقتی نیستی  پرنده ای هستم هراسان ،گریزان از دام صیاد زندگی وسرگردان

طبیعت چون پروانه فراری از سرمای

ناامیدی ، وقتی نیستی من برگ خشکیده ای هستم که پائیز زندگی مرا با خود از شاخسار تن تو می رباید،وقتی

نیستی دیگر کسی مرا بیاد ندارد،شبهای مهتابی روشن وپرستاره وجود ندارد،مهتاب با نبودن توزیر ابر های تاریک مخفی شده ، روز های آفتابی

وگرمای بدن تو دیگر حس نمیکنم،خورشید تابان تا ابد از ایام عمرم غروب کرده ،روشنائی امید من با نبودن تو به تاریکی یأس وناامیدی مبدل گردیده وقتی نیستی لحظات سبز وشاداب عمرم به خشکسالی وگرمای جانفرسا عوض شده ، گلها وقتی سر از خاک بلند میکنند ، وقتی سبز و شکوفا ، خرم وبا طراوت میشوند ، که دست باغبان مهربانی آنها را لمس کند،فرزند وقتی به رشت کامل میرسد ، احساس نشاط و نشأت دوباره را دارد که باغبان او مادر اش باشد.

    مـــادر مـــهربانم!در دوران طفلی من لحظه ای آرام نبودی ، لبخند دلپذیر و دلفروز ات در شادمانی دلبند تو نهفته است،وقتی گریه ونا آرامی ام را میشنیدی پروانه وار خود را فدا میکردی، در دل تاریکی شب مرا با لالائی دلنوازت،با دست پر مهرت بخواب ناز هدایت مینمودی ، جبران زحمات شبانروزی تو از قدرت و توان من بیرون است ، ناچار وشرمسار میگویم دوستت دارم وتو را میپرستـــــــم.در گهواره زبان من برای اولین بار اسم مادر یعنی خدای ثانی را زمزمه کرد،وبا واژه مهر ومحبت آشنا شد،خدای کودکی ورازق کودکی خود را شناختم،مادرم تو را میپرستم وبه توعشق می ورزم،عشاق عشق را به تمسخر میگیرند وباعشق این واژه مقدس بازی میکنند، اگر به اندازه ای قطره ای از عشق محبت مادر نسبت به فرزند بهره بگیرند،آنگاه عشق جاودان است.

    مادر عـــــــــزیــزم !در تمام عمر خدمات یک شبه ئی تورا ادأ نمی توانم جز اینکه بگویم:عاشــــــق تو هستم ،ترا میـپرستــــــــــــــــــــم !

                                                                      فریدالدین کاکر

با تو بودم ، همیشه ودر همه جا.،با تو نفس کشیده ام

، به چشمان تو دیده ام ، مرا از تو گریزی نیست ،

چنانکه جسم را از روح ، وزمین را از آسمان، ودرخت

رااز آفــتــــــــــاب.

تو دلیل حیات من بوده وهستی ، وچنان با

این دلیل زیسته ام که باور

کردم ، علت بودن من تو

هستی ، پاسخ من به
آغاز و پایان زندگی این

اســـــــــــــت ،

دوســــــتـــــــــت دارم!